Osbert został królem Nortumbrii w 848 lub 849 roku, kiedy dotychczasowy władca, Etelred II, został w niejasnych okolicznościach zamordowanyCannon, s.43. W roku 862 lub 863 został zdetronizowany, ale odzyskał władzę w 867. W 862/63 na tronie zasiadł Ella, określany przez kronikarzy jako uzurpator i tyran. Według relacji Symeona z Durham, Osbert zdecydował się na próbę odzyskania władzy. Aby sfinansować zbrojnych, zajął ziemie kościelne w Wercewurde (ob. Warkworth) i Tillemuthe (ob. Tillmouth), leżące w północnej części BernicjiAird, s.28. Z kolei Ella sięgnął po nieruchomości położone w dawnej Deirze: Ileclif (ob. Cliffe) oraz Wigeclif (ob. Wycliffe)Aird, s.29. Nortumbria znalazła się na progu wojny domowej. W tym samym jednak czasie na kraj po raz kolejny najechali wikingowie z wielką armią pod dowództwem Halfdana Ragnarssona i Ivara Ragnarssona, którzy właśnie podbili Królestwo Anglii Wschodniej. W dniu Wszystkich Świętych 866 roku zaatakowali YorkYorke, s.137. Aby stawić opór agresorom, obaj pretendenci do tronu Nortumbrii zdecydowali się zjednoczyć swe siłyYorke, s.138.