W 1922 ogłosił przejście do Żywej Cerkwi. Duchowieństwo tegoż ruchu wybrało go w tym samym roku na odnowicielskiego biskupa tulskiego. W tym samym roku otrzymał godność arcybiskupa. Uczestniczył w soborze Żywej Cerkwi w 1923, który niekanonicznie ogłosił pozbawienie patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Tichona wszystkich godności cerkiewnych. W 1926 otrzymał godność metropolity. W 1930, po śmierci Beniamina (Muratowskiego) został przewodniczącym Świętego Synodu Żywej Cerkwi z tytułem metropolity moskiewskiego i tulskiego. Od 1933 posługiwał się tytułem Pierwszego Hierarchy cerkwi prawosławnych w Związku Radzieckim. W 1941 odszedł w stan spoczynku.
W 1944 złożył akt pokutny i został ponownie przyjęty do kanonicznego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, zachowując godność biskupią (jako uzyskaną z rąk kanonicznych hierarchów). W 1944 objął zarząd katedry tulskiej i bielowskiej. Objął również kierownictwo Rady Misyjnej przy Świętym Synodzie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1946 przeniesiony do eparchii moskiewskiej jako jej wikariusz, z tytułem biskupa dmitrowskiego, zachowując kierownictwo Rady Misyjnej.