Okręty miały wyporność od 1060 do 1150 długich ton (1080–1170 t) z medianą równą 1060 długich ton (1080 t).

Okręty były wyposażone w dwie turbiny parowe Curtisa, pracujące bezpośrednio na dwa wały napędowe i zasilane w parę przez cztery kotły typu Yarrow. System napędowy dawał 17 000 shp i pozwalał na osiągnięcie prędkości 29,5 węzłaGardiner, s. 123.. W przypadku wszystkich jednostek poza „Wadsworthem”, para głównych turbin była wspomagana przez turbinę marszową, napędzającą za pośrednictwem przekładni redukcyjnej jeden z wałów. „Wadsworth” jako jedyny nie miał turbiny marszowej, a obie jego turbiny były sprzęgnięte przekładniami z wałami napędowymi. Był to pierwszy amerykański niszczyciel zaprojektowany w taki sposób. Służył jako jednostka testowa i miał zauważalny wkład w projekt amerykańskich niszczycieli, gdy przeszedł próby w lipcu 1915 roku.