Do końca 1904 stowarzyszenie liczyło osiem tysięcy członków i było organizacją silniejszą niż działające w Petersburgu podziemne grupy socjaldemokratyczne. Charakter organizacji wykroczył poza oczekiwania rosyjskiej policji, gdyż jej liderzy szczerze zaangażowali się w obronę praw robotników. Początkowo Gapon nie miał przy tym szczegółowego planu rozwoju organizacji. Zdaniem Bazylowa jego projekty z nią związane nie wykraczały poza prezentowane wcześniej plany stworzenia sieci hoteli robotniczych i organizowania pożytecznych form spędzania wolnego czasu przez proletariat. Zarówno ten autor, jak i Abraham Asher zdecydowanie odrzucają pogląd, forsowany przez wczesną radziecką historiografię, jakoby Gapon świadomie zamierzał doprowadzić do masakry robotników, do jakiej ostatecznie doszło w czasie krwawej niedzieli. Również Richard Pipes twierdzi, że W oczach władz Gapon był nie tyle agentem policji, ile "fanatycznym socjalistą" wykorzystującym poparcie policji dla własnych rewolucyjnych celówR. Pipes, Rewolucja Rosyjska Warszawa 2006 s. 24n.. W końcu 1904 r., gdy nastroje wśród robotników petersburskich były coraz bardziej napięte, Gapon zaczął przyjmować do organizacji również robotników narodowości innej niż rosyjska (wbrew statutowi organizacji), starał się mobilizować kobiety.