Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 11 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 218. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca tego roku został przeniesiony do 28 pułku piechoty w Łodzi i zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W marcu 1923 został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 3 listopada 1926 objął dowództwo 33 pułku piechoty w Łomży. 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień pułkownika w korpusie oficerów piechoty i 11. lokatą. 31 marca 1930 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku.
Był szanowany i ceniony zarówno wśród żołnierzy, jak również mieszkańców Sanoka. Uprawiał sport. Miał żonę i syna.