Dolina Białej Lądeckiej – dolina w południowo-zachodniej Polsce w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim.
Dolina Białej Lądeckiej położona jest w strefie Sudetów Środkowych i Wschodnich, oddziela Masyw Śnieżnika od Wzgórz Rogówki i Gór Złotych. Dolina rozciąga się na długości około 15,2 km, od Radochowa na południowym wschodzie do Krosnowic na północnym zachodzie, od północy. Dolinę ograniczają Góry Złote i Wzgórza Rogówki, a od południa Krowiarki.
Fizjografia Dolina stanowi szeroką dobrze wykształconą rozległą przestrzeń o spadzistym dnie oraz asymetrycznych zboczach. Środkiem Doliny meandruje Biała Lądecka tworząc liczne meandry, które podnoszą walory i malowniczość krajobrazową Doliny. Dolina Białej Lądeckiej na odcinku od Radochowa do Żelazna jest szeroka i słabo zalesiona, jedynie nieliczne wzniesienia porastają niewielkie lasy mieszane głównie świerkowo-bukowe. Niewielkie lasy zlokalizowane są na północ od Ołdrzychowic Kłodzkich i łączą się bezpośrednio we wsi z parkiem dworskim. Mniejsze kompleksy leśne rozciągają się na obrzeżach na południe od Trzebieszowic i na wschód od Żelazna. Dno doliny zajmują łąki i pola uprawne. Obszar Doliny jest ciekawy przyrodniczo i krajobrazowo o szerokich panoramach widokowych rozciągających się ze zboczy wzniesień.