Tytuł mistrza świata kierowców rajdowych mistrzostw świata (ang. World Rally Championship Drivers’ Championship (WDC)) jest przyznawany po zakończeniu sezonu przez FIA kierowcy, który uzyskał najwięcej punktów w ciągu całego sezonu. Rajdowe mistrzostwa świata powstały na bazie znanych na świecie rajdów, z których niektóre były wcześniej eliminacjami międzynarodowych mistrzostw konstruktorów (ang. International Championship for Manufacturers (IMC)) rozgrywanymi w latach 1970–1972. W latach 1973–1976 liczono tylko klasyfikację producentów. W 1977 roku wprowadzono po raz pierwszy klasyfikację dla kierowców, wygrał ją włoski kierowca – Sandro Munari. Sama klasyfikacja była określana jako Puchar FIA Kierowców (ang. FIA Cup for Drivers). Po raz pierwszy tytuł mistrza świata kierowców przyznano w 1979 roku, tytuł zdobył szwedzki kierowca – Björn Waldegård. Pierwszym kierowcą, który sięgnął po ten tytuł dwukrotnie, był Juha Kankkunen, który triumfował w sezonach 1986 i 1987.