zajmowali się ozdabianiem książek, naczyń, tkanin.
W swoich pracach nawiązywali do stylu malarstwa yamato-e okresu Heian, suiboku-ga ery Muromachi czy szkoły Kanō ery Azuchi-Momoyama. Motywy kwiatów i roślin czerpali ze stylu okresu panowania chińskiej dynastii Ming.
W miarę jak się szerzyły wpływy szkoły rinpa, więcej uwagi zaczęto zwracać na jej technikę malarską. Wykształciła się charakterystyczna dla nurtu technika tarashi-komi – ociekania, marszczenia, "łzawienia". Polegała ona na nakładaniu drugiej warstwy farby lub tuszu na niewyschniętą pierwszą. Druga warstwa mogła mieć ten sam kolor, co pierwsza, albo stanowić wobec niej kontrast.
Twórczość mistrzów szkoły rinpa była jednym z istotnych elementów kultury ery Genroku (1688-1704). Był to okres rozwoju gospodarczego i rosnącego poziomu życia klasy średniej, która tym samym stworzyła popyt na wyroby artystyczne, literaturę, teatr i rozrywki.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Malarstwo japońskie