Znaczenie Podobieństwo kształtów krzywych blasku wszystkich znanych supernowych typu Ia umożliwiło zastosowanie ich jako tzw. standardowych świec w astronomii pozagalaktycznej. Wszystkie supernowe tego typu osiągają podobną maksymalną jasność absolutną ok. −19,3 magnitudo. Dzięki temu, mierząc jasność obserwowaną i porównując z jej wartością teoretyczną, astronomowie mogą w łatwy sposób obliczyć odległość od gwiazdy i jej macierzystej galaktyki.
Pod koniec lat 90. obserwacje supernowych typu Ia doprowadziły do nieoczekiwanego wniosku, że ekspansja Wszechświata przyspiesza, ponieważ odległe supernowe o dużych przesunięciach ku czerwieni (z > 0,2) wydają się świecić słabiej niż te lokalne. Obserwacje umieszcza się na diagramie Hubble’a, gdzie w funkcji przesunięcia ku czerwieni zaznaczony jest moduł odległości supernowych. Po dopasowaniu do danych obserwacyjnych modelu kosmologicznego, otrzymuje się najbardziej prawdopodobną kombinację parametrów: stałej kosmologicznej i gęstości krytycznej we Wszechświecie.
W analizie tej