Supernowa typu Ia – odmiana supernowej charakteryzująca się tym, że w jej widmie brak linii wodoru i helu, są natomiast obecne silne linie absorpcyjne krzemu, o długości 615,0 nm
W odróżnieniu od innych rodzajów supernowych, obiekty typu Ia są znajdowane we wszystkich typach galaktyk, nawet w eliptycznych. Nie wykazują związków z obszarami formowania gwiazd.
Eksplozje supernowych typu Ia uwalniają najwięcej energii spośród wszystkich znanych rodzajów supernowych. Najdalszy zaobserwowany pojedynczy obiekt (pomijając galaktyki i gromady kuliste) był supernową Ia oddaloną miliardy lat świetlnych od Ziemi.
Powstawanie Istnieją dwie teorie tłumaczące powstawanie supernowych tego typu.
Pierwsza z nich mówi, że supernowe Ia powstają, gdy węglowo-tlenowy biały karzeł ściąga na siebie materię z towarzyszącej gwiazdy, zazwyczaj czerwonego olbrzyma, tak długo, aż jego masa przekroczy tzw. granicę Chandrasekhara (ok. 1,44 masy Słońca). Teoria ta jest podobna do dotyczącej gwiazd nowych, gdzie biały karzeł ściąga materię dużo wolniej i nie osiąga granicy Chandrasekhara.