Rachela Wolińska (ur. 30 czerwca 1894 w Łodzi, zm. 1944 w KL Auschwitz) – żydowska poetka tworząca wyłącznie w języku jidysz, działaczka polityczna, ofiara Holocaustu.
Rodzina, praca Pochodziła z biednej rodziny chasydzkiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczęła pracę jako robotnica w fabryce włókienniczej. W 1937 mieszkała z mężem Emanuelem (1888–1944), dziennikarzem i handlowcem przy ul. Narutowicza 23.
Działalność polityczna We wczesnej młodości rozpoczęła działalność polityczno-społeczną w ramach żydowskiej partii socjalistycznej Bund. Była powszechnie znana ze swych płomiennych przemówień na wiecach robotniczych. Wykazywała także dużą aktywność w żydowskim ruchu związków zawodowych w Łodzi i okolicy. W 1921 wystąpiła z partii, nie zaprzestając jednak swej działalności w klubach, cechach i związkach zawodowych. Szczególnie dużo uwagi poświęcała żydowskim robotnicom, nawołując do ich równouprawnienia, przede wszystkim w pracy zarobkowej i warunkach socjalnych oraz do wolności ich stowarzyszania się w związkach zawodowych i partiach politycznych.