Polemiko Naftiko (grecki: Πολεμικό Ναυτικό, trl. Polemikó Nautikó, trb. Polemiko Naftiko; skrót ΠΝ) – grecka marynarka wojenna, część składowa greckich sił zbrojnych. Współczesna grecka marynarka wojenna wywodzi się z sił morskich wysp egejskich walczących w wojnie o niepodległość. W czasach królestwa (1832–1924 oraz 1935–1973) funkcjonowała pod nazwą Królewskiej Marynarki Wojennej (grecki: Βασιλικόν Ναυτικόν, trl. Vasilikón Nautikón, trb. Wasilikon Naftikon; skrót ΒΝ).
Wyporność okrętów greckiej marynarki wojennej wynosi około 150 000 ton.
Historia Od XIX wieku do 1922 roku thumb|Pancernik „Hydra” z przełomu XIX/XX wieku Nowożytna marynarka Grecji powstała podczas wojny o niepodległość Grecji, w trakcie której odegrała istotną rolę. Stan finansów państwa nie pozwalał jednak następnie na wystawienie w XIX wieku silnej marynarki wojennej, która była słabsza od swojego głównego przeciwnika – marynarki osmańskiej. W 1860 roku jej głównymi siłami było sześć żelaznych kanonierek i dwie żaglowe korwety. Nie była ona w stanie efektywnie odegrać roli podczas powstania kreteńskiego w 1866 roku, służąc wówczas głównie do dostarczania broni. Do 1870 roku marynarka nabyła dwa pierwsze niewielkie okręty pancerne („Basileos Georgios” i „Basilisa Olga”) i jeden slup „Hellas”. Wszystkie okręty budowane były za granicą.