Później w Budapeszcie wstąpił do KPP i prowadził werbunek do polskich oddziałów komunistycznych na Węgrzech. Był dowódcą 2 batalionu polskiego Węgierskiej Armii Czerwonej i walczył po stronie Węgierskiej Republiki Rad przeciw interweniującym oddziałom czechosłowackim i rumuńskim. Od października 1919 do października 1921 działał we Lwowie w Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej, następnie do 1923 był więziony za działalność komunistyczną. Później działał w KPZU, a latem 1924 przeniósł się do ZSRR, gdzie wstąpił do WKP(b). Redagował dział zagraniczny organu KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy „Kommunist"”w Charkowie. Od 1929 był technikiem w Zakładach Budowy Maszyn w Leningradzie, gdzie ukończył studia na wydziale mechanicznym w Instytucie Inżynierów Komunikacji. W 1936 był kierownikiem Centralnego Laboratorium Eksperymentalnego Komisariatu Ludowego Transportu Wodnego. W 1937 został zwolniony ze stanowiska i wykluczony z WKP(b). Po powrocie do kraju w 1948 działał w PPR i PZPR. 1949–1955 kierował Zakładem Instytutu Metaloznawstwa w Warszawie (jako kierownik, następnie dyrektor naczelny). W 1951 otrzymał Nagrodę Państwową III stopnia w dziedzinie techniki za wprowadzenie i rozwój metalizacji natryskowej. 1955–1956 był kierownikiem zakładu w Instytucie Mechaniki Precyzyjnej.