W swojej polityce skupiał się wyłącznie na ziemiaństwie, nadając mu kolejne przywileje, zwalczał ruch robotniczy, bunty studenckie i stowarzyszenia rewolucyjne, ograniczał autonomię Finlandii. Działał na rzecz utworzenia guberni chełmskiej. W Petersburgu nakazał przebudować budynek ministerstwa spraw wewnętrznych.
Zginął 2 kwietnia 1902 w zamachu zorganizowanym przez Organizację Bojową eserowców przez Pałacem Maryjskim w Petersburgu. Zamachowiec, Stiepan Bałmaszow, podszedł do niego przebrany za oficera i wręczył mu paczkę, twierdząc, że są w niej ważne listy wielkiego księcia Sergiusza. Gdy Sipiagin wziął paczkę, Bałmaszow oddał w jego kierunku dwa strzały, trafiając w szyję i żołądek. Sipiagin zmarł tego samego dnia w szpitalu. Zasadniczy kierunek jego polityki był kontynuowany przez jego następcę Wiaczesława Plehwe.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Petersburskiego Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1902 Kategoria:Rosyjscy politycy Kategoria:Gubernatorzy kurlandzcy Kategoria:Gubernatorzy moskiewscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Kijowie Kategoria:Ministrowie spraw wewnętrznych Imperium Rosyjskiego Kategoria:Członkowie Rady Państwa Imperium Rosyjskiego Kategoria:Szlachta Imperium Rosyjskiego