Kryzys bankowy w Szwecji – kryzys finansowy w Szwecji w latach 90. XX wieku. Pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku lat dziewięćdziesiątych kraje skandynawskie doświadczyły największego kryzysu finansowego od czasów II wojny światowej. W Szwecji wysoka inflacja spowodowała, że utrzymanie polityki sztywnego kursu walutowego stało się niemożliwe i w rezultacie dokonano kilkukrotnej dewaluacji korony. Gdy w 1980 r. wskaźnik cen konsumpcyjnych sięgnął 15%, rząd zdecydował się zatrzymać spiralę inflacji i pobudzić wzrost gospodarczy poprzez serię reform finansowych.
Nastąpił boom spekulacyjny na rynku nieruchomości, równoległy z gwałtownym wzrostem akcji kredytowej. W latach 1981–1991 ceny mieszkań wzrosły ponad dwukrotnie. Od 1990 do 1995 r. ceny lokali mieszkaniowych spadły o 25% a ceny lokali użytkowych o 42%. Odsetek niespłacanych kredytów wzrósł w latach osiemdziesiątych z 0,2% do 0,5% wszystkich kredytów, a w roku 1992 do 5%.
W konsekwencji Szwecja znacjonalizowała kilka swoich największych bankówO. Emre Ergungor: On the Resolution of Financial Crises: The Swedish Experience. (pdf), Federal Reserve Bank of Cleveland, czerwiec 2007..