Od 20 grudnia 1917 służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich, gdzie 26 grudnia tego roku został dowódcą 4. polskiego zapasowego pułku. W 1918 wyznaczono go na sędziego śledczego w II Korpusie Polskim w Rosji gen. Józefa Hallera. 11 maja 1918 wyróżnił się męstwem i odwagą biorąc udział w bitwie pod Kaniowem, gdzie mimo, że „był sędzią śledczym, sam wziął karabin i walczył jak szeregowiec”, za co w 1921 otrzymał Krzyż Walecznych.
12 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika piechoty, i przydzielony do Krajowego Inspektoratu Zaciągu. 27 grudnia 1918 został wyznaczony na stanowisko komendanta XVII Powiatowej Komendy Uzupełnień w CieszynieDz. Rozk. Wojsk. Nr 14 z 30 grudnia 1918, s. 235, 243, 257.. 12 grudnia 1919 został szefem Oddziału V Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Będzin. Z dniem 1 maja 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty, z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady.