Źródłami pośrednimi są dokumenty życia codziennego, jak na przykład, umowy handlowe, zawierające wzmianki o towarach, dostarczanych na potrzeby kultu, czy spisy imion, z których można wyodrębnić element teoforyczny, a na tej podstawie określić stopień popularności bóstwa w danym czasie czy regionie.
Dostępne źródła na tabliczkach glinianych zapisane były w większości w języku sumeryjskim i akadyjskim. Rzadziej występują teksty w hetyckim i huryckim, które stanowią źródło do badań nad wpływami religii babilońskiej.
Charakter religii Religia babilońska miała charakter politeistyczny z elementami kultu płodności, henoteizmu i monolatrii, dostrzegalne w hymnach i modlitwach: oddawano cześć poszczególnym częściom ciała boskiego lub dokonywano synkretyzacji bogów w kilkutysięcznym panteonie babilońskim.
Istniała teoria, że religia ma azjatycki rodowód, ponieważ wyewoluowała z religii sumeryjskiej. Za tym poglądem przemawiał też fakt dość późnego pojawienia się Semitów w południowej Mezopotamii. Bardziej rozpowszechnioną teorią jest jednak semicki charakter religii babilońskiej. Miała pewne elementy religii semickich, podobne do wierzeń Hebrajczyków sprzed ustanowienia Prawa przez Mojżesza oraz Arabów sprzed czasów Mahometa.