Księga dróg i królestw (arab. كتاب المسالك والممالك, Kitāb al-Masālik wa’l-Mamālik) – pochodząca z XI wieku kronika geograficzna spisana przez arabskiego historyka, geografa i kronikarza Abu Abdullaha al-BakriegoT. Lewicki, Źródła arabskie do dziejów słowiańszczyzny, Wrocław 1969.Zdzisław Pentek, Arabskie piśmiennictwo podróżnicze doby klasycznej. Krótki przegląd.. Została napisana około 1068 w Kordobie, w obecnej Hiszpanii. W roku 2015 została wpisana na listę UNESCO Pamięć Świata.
Tematyka i zawartość dzieła Księga stanowiła rodzaj geograficznego przewodnika po świecie znanym ówczesnym arabskim kupcom. Autor w swoim dziele zawarł opisy terenów w Afryce od Oceanu Atlantyckiego przez Saharę, do Afryki Środkowej. W kronice znajduje się wiele istotnych informacji o ludach europejskich wczesnego średniowiecza w tym m.in. o Słowianach, głównie zachodnichKsięga dróg i królestw Al-Bakriego, Pomniki dziejowe Polski, seria 2, t. 1 1946., do których należy m.in. relacja Ibrahima ibn Jakuba o państwie Mieszka I. Al-Bakri oprócz opisów geograficznych starał się również opisać ludność, kulturę oraz sytuację polityczną poszczególnych regionów.