W międzyczasie otrzymał kolejne tytuły naukowe na Politechnice Śląskiej: doktora nauk technicznych w 1974 roku i doktora habilitowanego nauk technicznych w 1979 roku [on-line] [dostęp: 24.02.2012].
W 1983 roku został przeniesiony służbowo na Politechnikę Krakowską, gdzie został zatrudniony w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Chemii Fizycznej, a w latach 1984-1986 był na tej uczelni prodziekanem ds. dydaktycznych Wydziału Chemicznego. W tym czasie znacząco zwiększył swój dorobek naukowy oraz zaczął odnosić sukcesy jako dydaktyk. Prace magisterskie wykonane pod jego opieką otrzymywały prestiżowe nagrody ogólnopolskie. Ponadto wykonywał prace zlecone dla Mazowieckich Zakładów Chemicznych i Rafineryjnych w Płocku, pracując także nad udoskonaleniem procesu produkcji margaryny.
W 1989 roku podjął pracę naukowo-dydaktyczną w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Początkowo objął stanowisko dyrektora Instytutu Techniki, a rok później dziekana Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii WSP. W tym czasie udało mu się doprowadzić do dwukrotnego wzrostu liczby samodzielnych pracowników naukowych, decydujących o randze i uprawnieniach wydziału.