Został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej i w listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich na terenie Łomży. Powołany do wojska został lekarzem naczelnym łomżyńskiego 33 pułku piechoty, z którym wziął udział w walkach 1920. W maju 1922 objął stanowisko ordynatora w szpitalu łomżyńskim, a następnie był dyrektorem Kasy Chorych. Równocześnie został prezesem Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Łomży.
Kilkakrotnie był wybierany do Rady Miejskiej w Łomży, pełnił funkcję wiceprezydenta miasta, a w 1928 został posłem do Sejmu II kadencji w klubie Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów (oficjalna nazwa reprezentacji parlamentarnej PPS). Reprezentował OKR PPS Ziemi Łomżyńskiej na XX Kongresie partii (1925-26), od 1926 był członkiem Rady Naczelnej PPS. Po przedterminowym rozwiązaniu Sejmu II kadencji (sierpień 1930) odmówił kandydowania z rządowej listy sanacyjnej BBWR.
W 1939 po wkroczeniu Armii Czerwonej do Łomży został aresztowany i po ataku Niemców na ZSRR w końcu czerwca 1941 wyszedł z więzienia w Białymstoku. W okresie okupacji niemieckiej był ordynatorem Szpitala św. Ducha w Łomży (do października 1942), a następnie lekarzem szpitala w Kolnie.