Jeszcze jako student poznańskiej WSR, został zatrudniony tam jako asystent w Katedrze Projektowania Zakładów Przemysłu Drzewnego. W 1964 roku obronił pracę doktorską na Wydziale Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej. Potem odbył roczny staż w Akademii Techniczno-Leśnej im. Kirowa w Leningradzie. Po powrocie został kierownikiem Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Inwalidów w Opolu.

Z opolską Wyższą Szkołą Pedagogiczną związał się w 1969 roku, zostając adiunktem w nowo powstałym Zakładzie Maszynoznawstwa. Na uczelni tej pełnił jeszcze funkcję prodziekana Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii w latach 1972–1975, a następnie jego dziekana (1976–1984). Równocześnie sprawował obowiązki dyrektora Instytutu Techniki WSP. W 1984 roku został po raz kolejny prodziekanem wydziału, a w 1987 roku Rada Wydziału wybrała go znowu dziekanem (do 1990).

W 1990 roku kandydował na senatora po śmierci prof. Edmunda Osmańczyka, prowadząc bardzo atrakcyjną kampanię wyborczą, jednak ostatecznie przegrał w wyborach ze swoją koleżanką z klasy z czasów liceum, prof. Dorotą Simonides oraz Henrykiem KrollemS. Nicieja, op. cit.. s. 117..