Historia Budowa drogi wodnej trwała od 1949 do 2002 roku. Została rozpoczęta w związku z budową w jej pobliżu 4 dużych elektrowni węglowych (Skawina, Łęg, Nowa Huta, Połaniec) celem transportu do nich węgla z kopalń w okolicach Oświęcimia. Cel ten nie został jednak w pełni osiągnięty z powodu niższych niż zakładane parametrów śluz, a także wybudowania jedynie 6 z 18 planowanych stopni wodnych. Usuwanie osypisk w korycie rzeki i zamulenia awanportów śluz wymaga stałych nakładów finansowych. Ze względu na ciasny, 250-metrowy promień łuku osi szlaku żeglownego w Krakowie pod Wawelem, trasa spełnia normy zaledwie klasy Ib.
Obecnie droga wodna ma znaczenie ekonomiczne, ekologiczne, turystyczne i edukacyjne. Jej potencjał nie jest jednak w pełni wykorzystywany – służy głównie lokalnemu transportowi piasku i żwiru z likwidacji osypisk oraz kamienia dla celów budowlanych.
Klasyfikacja wód Rozporządzenie Rady Ministrów z 2002 r. ws. klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych określa klasę Drogi Wodnej Górnej Wisły na: na odcinku od ujścia rzeki Przemszy do połączenia z Kanałem Łączańskim – IV (o obniżonych parametrach) Kanał Łączański – II na odcinku od ujścia Kanału Łączańskiego do stopnia wodnego Przewóz – III
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Szlaki wodne Polski Kategoria:Transport w województwie małopolskim Kategoria:Geografia województwa małopolskiego Kategoria:Wisła (rzeka)