Gelb wyróżnił 57 znaków sylabicznych.
Gdy odkryto inskrypcję z Karatepe, zasób znanych słów pisanych hetyckim pismem hieroglificznym uległ poszerzeniu. Inskrypcję okrzyknięto drugim kamieniem z Rosetty, ponieważ zawierała dwujęzyczny tekst. Niemniej zdaniem Gelba odkryte źródło nie wyjaśnia gramatyki pisma hetyckiego.
Źródła pisma Największą grupę zabytków pisanych hetyckim pismem hieroglificznym stanowią inskrypcje z X–VIII wieku p.n.e. Najstarszym źródłem tego pisma jest dokument z około 1500 roku p.n.e., najmłodszy zaś datowany jest na około 600 rok p.n.e. Pod względem geograficznym najliczniejsze źródła tego pisma odkryte zostały w północnej Syrii, będącej pod wpływem kultury hetyckiej: Karkemisz, Aleppo, Hamat. Mniej liczne są dokumenty z macierzystego państwa Hetytów. Część źródeł pochodzi z Aszur, jednak zapisane zostały kursywną odmianą pisma. Na odkryte dokumenty spisane hieroglificznym pismem hetyckim składają się inskrypcje na płaskorzeźbach, pieczęcie i ich odciski w glinie, kilka wyrytych inskrypcji w ołowiu, srebrna pieczęć Tarkumuwy.