W chwili wybuchu II wojny światowej holownik podporządkowany był Dowództwu Obrony Wybrzeża z siedzibą w Helu. Kierownikiem holownika był pracownik kontraktowy Janusz Brzeziewicz. Szczegóły jego służby podczas obrony wybrzeża nie są jednak znane. 14 września 1939 roku został zdobyty przez wojska niemieckie w rejonie Gdyni i oddany do służby w Kriegsmarine podają, że holownik został zdobyty 14 września w Jastarni, lecz Jastarnia nie została zdobyta przez Niemców aż do kapitulacji polskich sił 2 października ().. Służył w Gdyni pod nazwą „Kielau” (niemiecka nazwa Chyloni), po czym przed końcem wojny został ewakuowany na zachód. Został odnaleziony przez Polską Misję Morską i przejęty 29 stycznia 1946 roku w Neustadt koło Lubeki (razem z polskim holownikiem „Ursus”). Powrócił następnie 28 lutego 1946 roku do Gdyni.

Latem 1946 roku holownik został przekazany przez Główny Urząd Morski Marynarce Wojennej, podnosząc banderę MW ponownie 28 czerwca 1946 roku, pod oryginalną nazwą „Krakus”. W 1949 roku został przebudowany na motorowy, z silnikiem Diesla firmy Madag o mocy 210 KM. W czerwcu 1952 roku jego nazwę zmieniono według nowych zasad na BG-5 (od „baza główna”), a w 1957 roku ostatecznie na H-5.