w artykułach Marks i Komuna Paryska (1918) i Marks i bolszewicy (1918) bronił W. I. Lenina i jego towarzyszy przed zarzutami, iż podnosząc masy do rewolucji proletariacko-socjalistycznej w warunkach ekonomicznych temu niesprzyjających odrzucili zasadnicze tezy teorii Karola Marksa i Fryderyka Engelsa.
Filozof Mehring był wybitnym znawcą klasycznej i współczesnej filozofii niemieckiej. Jako jeden z pierwszych marksistów dokonał krytycznej analizy filozofii Arthura Schopenhauera i Fryderyka Nietzschego. W rozprawach z dziejów filozofii uzasadniał tezę, iż współczesna burżuazja niemiecka wyrzekła się swoich wielkich myślicieli przeszłości, a dziedzicem zasadniczych wartości intelektualnych i ideologicznych głoszonych przez Immanuela Kanta, J. G. Fichtego i G. W. F. Hegla stał się rewolucyjny proletariat.
Jeszcze za życia Engelsa Mehring podjął pionierską próbę stworzenia podstaw marksistowskiej estetyki i literaturoznawstwa. W 1893 opublikował pracę Legenda o Lessingu, w której udowadniał, że nie da się utrzymać w konfrontacji z faktami żadna dotychczasowa interpretacja dorobku twórczego oraz postawy społeczno-politycznej wielkiego pisarza niemieckiego G. E. Lessinga.