6 listopada 1939 znalazł się wraz z innymi pracownikami UJ i AGH w Collegium Novum i został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau. Po pobycie w więzieniu na Montelupich został zwolniony 9 listopada po interwencji osobistej konsula niemieckiego w Krakowie Paula Krausego. Wkrótce po tym podjął razem Fryderykiem Zollem starania o uwolnienie aresztowanych profesorów. W tej sprawie wystosowali memoriał do władz niemieckich. W czasie wojny był nauczycielem języka polskiego w Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej w Krakowie (1941–1944). Zajmował się organizowaniem kursów językowych dla niemieckich urzędników w tzw. Verwaltungsschule – Akademii Administracyjnej dla GG. W ten sposób pomagał dorabiać licznym profesorom i lektorom szkół średnich, nie był zaangażowany w tajne nauczanie. Po wyzwoleniu Krakowa powrócił swoje dawne stanowisko kierownika katedry germanistyki UJ, gdzie pracował już do śmierci.
W 1929 r. został powołany na członka korespondenta, w 1947 na członka czynnego Polskiej Akademii Umiejętności.