Szczególnie dużą rolę pełnił personalizm w filozofii amerykańskiej. W Stanach Zjednoczonych powstało kilka ośrodków o znacząco różnych poglądach filozoficznych. W Bostonie jego wpływowym propagatorem był Borden Parker Bowne. Odrębna forma personalizmu ukształtowała się w Kalifornii (George Holmes Howison na Uniwersytecie w Berkeley). Amerykański personalizm miał mocny rys antymaterialistyczny i silne związki z religią, jednocześnie jednak starał się włączać osiągnięcia takich nauk jak biologia ewolucyjna, psychologia, medycyna czy pedagogika.
Odrębne personalizmy powstawały też w innych krajach: we Francji (Charles Bernard Renouvier) Anglii (J.M.E. McTaggart), Rosji (Nikołaj Bierdiajew).
Szczególnie wpływowym, obecnym do dzisiaj w wielu krajach nurtem jest personalizm chrześcijański.
Personalizm chrześcijański
Personalizm chrześcijański to nurt XX-wiecznej filozofii, który głosił nadrzędność wartości osoby ludzkiej wobec uwarunkowań społeczno-ekonomicznych oraz historycznych. Rozwinął się początkowo we Francji w kręgach katolickich.
Zwykle wyróżnia się jego dwa nurty: personalizm integralny (humanizm integralny) - rozwijany przez Jacques’a Maritaina, Józefa Tischnera, Jana Pawła II personalizm otwarty (społeczny) - rozwijany przez Emmanuela Mouniera.