W 1973 roku został kierownikiem Zakładu Historii Sztuki na Uniwersytecie Toruńskim [on-line] [dostęp: 12.02.2012], a następnie w latach 1981-1982 pełnił funkcję dziekana Wydziału Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Zorganizował od podstaw Zakład Historii Sztuki Instytutu Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa Uniwersytetu Toruńskiego. Ze stanowiska dziekana został odwołany na wniosek Komitetu Uczelnianego PZPR.

W 1983 oddalono mu wniosek o nadanie mu tytułu profesora nadzwyczajnego na UMK, mimo pozytywnych recenzji. W związku z czym zdecydował się rok później przenieść do Wrocławia, gdzie podjął pracę w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego, którego był dyrektorem w latach 1986-1989. Stanowisko docenta otrzymał w 1984. Od 1995 w Głogowie prowadził przy tamtejszym Muzeum przygotowawcze studium doktoranckie. W 1997 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

Za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne był kilkakrotnie nagradzany przez rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Współpracował z Instytutem Sztuki PAN w Warszawie, realizując dla niego kolejne tomy Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce, jak i podręcznik „Polskiej Historii Sztuki”.