Obecnie tom ten uważany jest za jeden z punktów zwrotnych w słoweńskiej literaturze XX w.
W roku 1970 Šalamun, jako uczestnik grupy artystów-konceptualistów OHO (nazwa pochodzi od połączenia słoweńskich wyrazów „oko” i „ucho”), wyjechał na miesięczną wystawę do Nowego Jorku, na zaproszenie Museum of Modern Art. Wizyta ta wywarła duże wrażenie na poecie, który następnie wielokrotnie powracał do USA na dłuższe i krótsze pobyty, podczas których napisał znaczną część swoich wierszy. W latach 1979–1981 przebywał również na stypendium w Meksyku, co wywarło istotny wpływ na jego dykcję poetycką.
Po niedługim okresie zatrudnienia jako historyk sztuki w Muzeum Sztuki Współczesnej i Akademii Sztuk Pięknych w Lublanie utrzymywał się z tłumaczeń i prac dorywczych (na skutek kolejnego „podpadnięcia” władzom socjalistycznej Jugosławii), a w późniejszym czasie całkowicie poświęcił się pracy poetyckiej. W ostatnich latach prowadził również zajęcia na wydziałach creative writing dwóch uniwersytetów w USA.
W latach osiemdziesiątych XX w. poeta wyrażał poparcie dla dążeń niepodległościowych Słowenii. W latach 1996–1997, po uzyskaniu przez Słowenię niepodległości, pełnił funkcję attaché kulturalnego konsulatu Republiki Słowenii w Nowym Jorku.