Limanowskiego, jednakże część obiektów reprezentacyjnych i gmachów użyteczności publicznej znajduje się po południowej, fabrycznej stronie ulicy) i do części mieszkalnych budynków fabrycznych.
Kompleks rozpoczął działalność na początku lat 80. XIX wieku i funkcjonował przez ponad 100 lat; na przełomie XX i XXI wieku nieużywane już budynki zostały poddane gruntownej renowacji i rewitalizacji wiążącej się ze zmianą funkcji na pomieszczenia m.in. gabinetów lekarskich i apteki.
Do 1914 80% kosztów działania zakładu (kąpieliska i połączonej z nim pralni) pokrywał Zarząd Towarzystwa Akcyjnego Zakładów Żyrardowskich, pozostałe 20% pochodziło z opłat za korzystanie z instalacji; w pralni płacono za godzinę korzystania z instalacji (3 kopiejki za godzinę), zaś w łaźni za pojedynczą kąpiel; robotnicy płacili 10 kopiejek za kąpiel, co było bardzo wysoką ceną zważywszy na ówczesne zarobki tej grupy społecznej, urzędnicy płacili za korzystanie 20 rubli od kąpieli; wysokie koszty są podawane jako jeden z powodów, dla których wśród szeregowych robotników korzystanie z kompleksu nie było zbyt popularne, co znajduje odzwierciedlenie w statystyce: przeciętny robotnik brał kąpiel w zakładzie kąpielowym średnio tylko 2–4 razy do roku, zaś z pralni korzystał około dwa razy do roku;