Opis techniczny mały|Schemat granatnika typ 89 Granatnik Typ 89 był zespołową bronią jednostrzałową, odprzodową, gwintowaną. Składał się z lufy, do której umocowana była od dołu tuleja zakończona płytą oporową. Wewnątrz tulei znajdował się mechanizm regulujący odległość miotania granatu i uderzeniowy. Granaty były odpalane z lufy pochylonej pod kątem 45 stopni (część granatników miała libellę ułatwiającą ustawienie broni pod tym kątem). Zasięg miotania zmieniano obracając umieszczone obok tulei pokrętło. Jego obracanie powodowało ruch umieszczonego w tulei nagwintowanego pręta. Zależnie od jego pozycji zmieniała się głębokość, na jakiej pocisk znajdował się w lufie. Jeśli znajdował się blisko wylotu, to duża przestrzeń pod pociskiem sprawiała, że ciśnienie gazów prochowych było niskie i odległość, na którą był miotany granat niewielka. Odwrotnie, odpalenie pocisku znajdującego się blisko dna lufy powodowało, że ciśnienie w lufie było wysokie i zasięg miotania duży. Wysuwanie pręta powodowało jednoczesne przesuwanie się przymocowanego do niego mechanizmu spustowego wzdłuż szczeliny w tulei. Po obu stronach szczeliny były umieszczone skale zasięgu (po prawej dla granatu Typ 91, po lewej dla granatu Typ 89).
Typ 89 Kategoria:Japońska broń strzelecka II wojny światowej