175-177 W ich wyniku grodzisko nie zostało jednak w pełni rozpoznane i zinterpretowane. Uzupełniające badania prowadził na nim w 1977 r. Dział Archeologiczny Muzeum w Cieszynie.
Chociaż w trakcie prac stwierdzono na terenie grodziska ślady osadnictwa z okresu kultury łużyckiej, jednak zasadniczą masę artefaktów stanowią znaleziska z okresu wczesnego średniowiecza. Osada była najdalej wysuniętym na wschód grodem plemienia Gołęszyców, położonym w strategicznym miejscu na naturalnie obronnym trójkątnym cyplu wysokości ok. 330 m n.p.m. i wybitności 60 m. nad doliną rzeki Bładnicy. skąd można było obserwować dolinę rzeki Wisły w jej górnym biegu. Jako że była ona mniejsza od grodu w Kocobędzu stanowiła prawdopodobnie jego uzupełnienie zabezpieczające go i ewentualne inne gołęszyckie osady przed zagrożeniem ze strony plemienia WiślanI. Panic, 2009, s. 246. W pierwszej fazie istnienia, tj. od VII do połowy VIII wieku, była osadą słabo umocnioną lub wręcz otwartą. W następnej fazie osada została otoczona wałem ziemnym z palisadą drewnianą dodatkowo zabezpieczoną zewnętrzną fosą. Pośrodku znajdował się tzw. akropol o rozmiarze około 0,7 ha, a od strony zachodniej przylegało doń niezbyt rozwinięte podgrodzie.