Podczas badań państwowych w 1940 roku, w stosunku do konstrukcji I-180 zgłoszono 81 uwag, do I-200 (MiG-1) – 112 uwag, do I-301 (ŁaGG-3) – 416 uwag, a I-26 w ogóle nie przeszedł prób za pierwszym razemS.W. Iwanow: MiG-3. Biełorieck: OOO "ARS", 2004, seria: Wojna w wozduchie. No. 115. (ros.), s. 3. Piloci podkreślali, że samolot jest zbliżony do I-16 w pilotażu, lecz ma lepsze właściwości lotne, przez co jego opanowanie przez wyszkolonych już lotników nie budziłoby trudności. Co mogło być istotną zaletą, jego konstrukcja wywodząca się z I-16 była dobrze opanowana przez radziecki przemysł. Z dużym prawdopodobieństwem samolot ten nie wszedł ostatecznie do produkcji ze względów pozamerytorycznych, związanych z utratą poparcia Stalina, oraz uzyskaniem silnej pozycji we władzach radzieckich przez Aleksandra Jakowlewa, promującego własną konstrukcję Jak-1, mającą nieco słabsze osiągi. Podobny los, co I-180, spotkał także kolejny, wywodzący się częściowo z jego konstrukcji, znacznie lepszy myśliwiec Polikarpowa I-185.