znajduje się na własnej połowie pola gry (wliczając w to linię środkową boiska), znajduje się w tej samej odległości od linii bramkowej przeciwników, co przedostatni zawodnik drużyny przeciwnej lub dwóch ostatnich zawodników drużyny przeciwnej, otrzymuje piłkę bezpośrednio z rzutu od bramki, wrzutu z autu lub rzutu rożnego, zawodnik zagrywający znajduje się bliżej linii końcowej niż zawodnik, do którego skierowane jest zagranie (zagranie „do tyłu”).
Podstawą do oceny spalonego nie jest moment otrzymania piłki przez zawodnika, lecz moment zagrania, względnie dotknięcia piłki przez jego współpartnera.
Zawodnik występuje także na pozycji spalonej, gdzie linia tejże pozycji wyznaczana jest przez piłkę. Dotyczy to sytuacji gdy zawodnicy drużyny atakującej mają przed sobą do linii bramkowej mniej niż dwóch zawodników drużyny przeciwnej.
Sankcje karne Za spalonego sędzia dyktuje rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej z miejsca przewinienia.
Historia Do 1925 celem uniknięcia spalonego zawodnik drużyny atakującej musiał mieć przed sobą trzech, a nie jak obecnie dwóch, zawodników drużyny broniącej.