Z tego ostatniego powodu część utworów pisarzy tego kierunku mogła się ukazać dopiero w okresie pieriestrojki – można tu wymienić drugą część powieści Borysa Możajewa „Chłopi i baby” (1987), „Rok wielkiego przełomu” Wasilija Biełowa (1987), opowiadania Władimira Tiendriakowa „Para gniadych” i „Chleb dla psa” (1988).

Pisarze tego kierunku tworzyli w swoich dziełach postacie charakterystyczne, jak staruszka Pantielejewna (opowiadanie „Drewniane konie” Fiodora Abramowa) lub Fiodor Kuzkim (opowieść „Żywy” Borysa Możajewa), albo szereg postaci wzorowanych na ludziach starej, patriarchalnej Rusi („W ostatnią godzinę” i „Pożegnanie z Matiorą” Walientina Rasputina).

Rozważane i rozstrzygane w utworach prozy wiejskiej światopoglądowe problemy i antagonizmy, jak natura i cywilizacja, człowiek i przyroda, miasto i wieś lub religia i ateizm, były przez sam fakt ich poruszania uznawane za swego rodzaju przeciwstawienie się panującemu ustrojowi radzieckiemu, uosabiającemu walkę z religią i świat miejsko-przemysłowy. Według prof.