Okinawskie systemy walki opracowała szlachta. Arystokraci okinawscy (kazoku) praktykowali sztuki walki głównie jako sposób spędzania czasu, ale dla służącej szlachty shizoku wiedza o sztukach walki była koniecznością, gdyż wielu z nich służyło rządowi w armii, policji lub jako poborcy podatków. Patrząc na rozwój historyczny któregokolwiek stylu okinawskiego karate lub kobudō, można poznać, że założycielem stylu był ktoś ze szlacheckiej rodziny.
Po latach okupacji japońskiej szlachta shizoku popadła w niełaskę króla z powodu braku funduszy. Została ona zdegradowana do poziomu zwykłych obywateli. Wielu wieśniaków nie było zachwyconych poznaniem nowych sąsiadów (a dawnych prześladowców) i starali się wyrzucać gości z wioski, co kończyło się walkami. Wzrosła również liczba złodziei, gdyż żywność była droga. W rezultacie tych zdarzeń szlachta musiała sobie przypomnieć sztuki walki. Szlachetni upodobali sobie walkę mieczami, aniżeli gołymi rękoma, ale również zostali pozbawieni przywileju noszenia broni. Uzbrajali się we wszystko, co znajdowali pod ręką.
Nunczako nie było popularną bronią na Okinawie.