Dwa lata później Lindenthal przedstawił nowy projekt, który został jednak odrzucony, ponieważ zarzucono mu masywność stalowych pylonów i zbyt głębokie kratownice usztywniające oraz odrzucenie tradycyjnej, linowej konstrukcji wiszącej i zastąpienie jej łańcuchowym rozwiązaniem z oczkowymi wieszakami. Po kontrowersjach wokół projektu Lindenthala nowym komisarzem New York City Department of Bridges został George Best, który na głównego inżyniera nadzorującego budowę mostu mianował Othniela Fostera Nicholsa. Doradcą Nicholsa został doświadczony inżynier Rudolf Modrzejewski (Ralph Modjeski), który po konsultacjach wybrał rozwiązanie czterokablowego mostu wiszącego. Obliczenia konstrukcji wykonał Leon Moisseiff, który zaproponował użycie przy budowie nowej, mało jeszcze znanej i rzadko stosowanej teorii zginania. Most został otwarty 31 grudnia 1909 roku, mimo że jego budowa zakończyła się ostatecznie dopiero w 1912 roku. Całkowity koszt budowy wyniósł 31 mln dolarów. Most został przebudowany w latach 40.