We wrześniu/październiku współtworzył Armeńską Radę Narodową. Po proklamowaniu Zakaukaskiej Demokratycznej Republiki Federacyjnej w poł. lutego 1918 r., mianowano go w kwietniu tego roku ministrem finansów i zaopatrzenia. Brał udział w rozmowach pokojowych z Turcją w Trapezuncie. Już za istnienia Demokratycznej Republiki Armenii podpisał układ pokojowy z Turcją w Batumi. Od sierpnia 1919 r. do maja 1920 r. był premierem rządu armeńskiego. Jednocześnie od października 1919 r. pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych. Latem 1920 r. wraz z pozostałymi członkami rządu ewakuował się za granicę. 2 grudnia tego roku podpisał traktat aleksandropolski, w wyniku którego władza w Armenii została przekazana bolszewickiemu Rewkomowi. Na emigracji zamieszkał w Paryżu. Kontynuował działalność polityczną w partii dasznackiej jako zastępca przewodniczącego, a następnie jej przewodniczący. W latach 1922–1923 uczestniczył w konferencji w Lozannie, reprezentując przed Ligą Narodów interesy narodu armeńskiego. Był autorem licznych artykułów z zakresu medycyny, samorządzie miejskim, ekonomiki, kultury armeńskiej. Zajmował się tłumaczeniami literatury armeńskiej. W latach 30. opublikowano jego wspomnienia, które wcześniej ukazywały się częściami w prasie. Po zajęciu Paryża przez wojska niemieckie latem 1940 r., wyjechał do Porto.