Po wybuchu wojny pozostał w Warszawie. W getcie pracował w „Alejnhilf” – Żydowskiej Samopomocy Społecznej, gdzie przewodził komisji młodzieżowej Żydowskiego Towarzystwa Opieki Społecznej. Następnie był pracownikiem szopu OBW, manufaktury stolarskiej Ostdeutsche Bautichlerei Werkstette, która znajdowała się przy ul. Gęsiej 30. Od stycznia 1942 był członkiem Oneg Szabat – Podziemnego Archiwum Getta Warszawy, z czasem przekształconego w instytut naukowo-dokumentacyjny, zajmujący się aspektami życia społecznego polskich Żydów pod okupacją niemiecką, rejestracją życia w getcie warszawskim oraz dokumentacją masowej zagłady Żydów prowadzonej przez nazistowskie Niemcy.

Nie jest znana dokładna data ani okoliczności śmierci Abrahama Lewina, wiadomo jedynie, że 16 stycznia 1943 zamieścił ostatni wpis w swoim pamiętniku. Jest prawdopodobne, że padł ofiarą rozpoczętej dwa dni później tzw. akcji styczniowej.

Dziennik Lewin napisał pamiętnik z getta obejmujący okres 10 miesięcy, od marca 1942 do stycznia 1943. Dzieli się on na dwie części. Pierwsza (od 26 marca do 10 lipca 1942) została napisana w jidysz;