Początkowo był szefem oddziału etapowo-transportowego sztabu 2 Armii. Na pocz. stycznia 1916 r. objął dowodzenie 8 Łubienskiego Pułku Huzarów. Od końca czerwca 1917 r. był szefem sztabu 3 Dońskiej Dywizji Kawalerii. Pod koniec listopada tego roku został generałem majorem. Na pocz. kwietnia 1918 r. wstąpił do armii ukraińskiej Hetmanatu. Otrzymał stopień generała chorążego. Objął obowiązki szefa sztabu VI Korpusu Armijnego. Od poł. sierpnia tego roku był członkiem komitetu wojskowo-szkoleniowego przy Głównym Zarządzie Sztabu Generalnego. Pod koniec października został drugim generał-kwatermistrzem Zarządu. Podczas powstania antyhetmańskiego przeciwko władzy gen. Pawło Skoropadskiego na pocz. 1919 r. ukrywał się w Kijowie. Następnie wyjechał do Odessy, skąd w marcu tego roku ewakuował się statkiem do Konstantynopolu. We wrześniu powrócił do Rosji, wstępując do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Objął funkcję szefa sztabu 3 Dońskiej Dywizji Kozackiej. Po wywiezieniu wojsk Białych z Noworosyjska na Krym na pocz. 1920 r., służył w sztabie portowego rejonu armijnego. W sierpniu tego roku ewakuował się statkiem z Sewastopola do Kotoru na wybrzeżu Dalmacji. Od pocz. sierpnia 1922 r. mieszkał w serbskiej wsi Zelenik.