Vaché określał próby literackie Bretona jako przeciwieństwo dzieła Alfreda Jarry’ego, przypisywał mu „wewnętrzną dezercję od samego siebie”Za francuską Wikipedią: « désertion à l’intérieur de soi-même ». i domagał się jednego tylko prawa: „Umoru”„Une loi, l’« Umour (sans h) »” – gra słów: Humour – humor, Amour – miłość.. Po powrocie do Paryża (1917 r.) poznał Pierre’a Reverdy, z którym współpracował w piśmie Nord-Sud i Philippe’a Soupault, którego przedstawił mu Apollinaire, mówiąc: „Musicie zostać przyjaciółmi”. Dzięki Soupault odkrył Chants de Maldoror Lautréamonta, które wzbudziły w nim dużo emocjiKronika lat 1914–1931 autorstwa Philippe’a Soupault ustalona przez Lydie Lachenal, w « Philippe Soupault. Littérature et le reste », wyd. Gallimard, Paryż, 2006, s. 322.. W liście do Fraenkela z lipca 1918 roku Breton wspomniał o projekcie opracowania wraz z Aragonem i Soupault książki o kilku malarzach, w tym o Giorgio de Chirico, André Derainie, Juanie Grisie, Henrim Matisse’ie, Picassie, Henrim Rousseau. Zamierzali przedstawić „na sposób angielski” życie artysty (Soupault), analizę ich dzieł (Aragon) i uwagi o sztuce (Breton). Miały być tam także zamieszczone utwory poetyckie autorów książki nawiązujące do niektórych obrazów.