W trakcie Akcji "Burza" był jednym z dowodzących siłami 15 pułku piechoty AK "Wilków" w ataku na Puławy dnia 26 lipca 1944 roku. W sierpniu 1944 został aresztowany przez NKWD i uwięziony był jako Stanisław Romaniecki w areszcie w Lublinie, następnie przewieziony do aresztu w Charkowie, gdzie przebywał do 1946, skąd przenoszony był do kolejnych obozów na terenie ZSRR. W listopadzie 1947 repatriowany do Polski i po zwolnieniu z obozu przejściowego wyjechał do Gdańska.
W 1952 mieszkał i pracował w Wesołej koło Warszawy i 26 lipca tego roku został zatrzymany przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i osadzony w areszcie na ul. Rakowieckiej. Bity i torturowany w celu wymuszenia zeznań został skazany na 15 lat więzienia oraz kary dodatkowe pozbawienie praw obywatelskich i publicznych na lat 5. Karę odbywał na zamku w Lublinie, skąd przeniesiono go w 1954 do Centralnego Więzienia Karnego w Rawiczu. Z Rawicza przez Warszawę został przeniesiony do CWK Wronki, skąd został wypuszczony na wolność na mocy amnestii z 27 kwietnia 1956 roku. Wrócił do Wesołej, później został awansowany do podpułkownika w stanie spoczynku. Zmarł w 1967 w Warszawie.
Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari kl.V, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.