29 kwietnia 1918 we Włodzimierzu odbyła się jego chirotonia na biskupa perejasławskiego, wikariusza eparchii włodzimierskiej. Aresztowany w 1920 we Włodzimierzu, został skazany przez Trybunał Rewolucyjny na uwięzienie i prace przymusowe do momentu zakończenia wojny domowej. Zwolniony w 1921, po roku został aresztowany ponownie i skazany na trzyletnią zsyłkę do Turkmenistanu. W 1925 wrócił po odbyciu kary do eparchii włodzimierskiej i został mianowany jej locum tenens. W grudniu tego samego roku dołączył do grigoriewców i wszedł w skład niekanonicznej Tymczasowej Wyższej Rady Cerkiewnej kierowanej przez arcybiskupa swierdłowskiego Grzegorza. W lutym 1926 ogłosił wystąpienie z niego i poprzez akt pokutny został przyjęty ponownie w skład episkopatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Do 1927 pozostał locum tenens eparchii włodzimierskiej. Następnie w maju 1927 otrzymał godność arcybiskupa połtawskiego i perejasławskiego, którą łączył z obowiązkami locum tenens eparchii dniepropetrowskiej. W 1928 został arcybiskupem kurskim i obojańskim.