na polecenie gminy zostało spuszczone, gdyż wiosną woda z jeziora zalewała pola znajdujące się w sąsiedztwie jeziora. Parcele – pola.
Historia Wieś jest zlokalizowana na obszarze który do XIII w. był zasiedlony przez pruskie plemię Sasinów. Brak danych o dokładnym czasie lokacji wsi. W 1260 r. ustanowiono parafię. Na przełomie XVI i XVII wieku należała do dóbr stołowych biskupów chełmińskichInwentarz dóbr biskupstwa chełmińskiego z r. 1614 : z uwzględniem późniejszych do r. 1759 inwentarzy, Toruń 1927, s. IV.. Wsią Morocze zarządzali kanonicy chełmińscy aż do 1773 roku. W 1414 wieś miała 88 włók. Została spalona w czasie wojny polko-krzyżackiej, zwanej "wojną głodową". Straty wsi obliczone zostały na 400 grzywien, straty kościoła – 100 grzywien. W 1589 r. tutejszy proboszcz, Jan z Praśnic, wybudował nowy kościół – zniszczony później w czasie wojen szwedzkich. Kolejny kościół, drewniany, wybudowano w 1732. Resztki fundamentów starego kościoła zachowały się do 1880 r.
Z kronik kościelnych wiadomo, że na początku osiemnastego wieku znajdował tu się folwark z dworem, karczma oraz kilka posesji zamożnych chłopów. W 1731 roku mieszkało 6 gburów (zamożni chłopi), 6 tzw. ogrodników (właściciele niewielkich kawałków roli), karczmarz, czeladź gburska i folwarczna.