Historia aparatu Ilizarowa – zastosowanie kliniczne Prof. Gawrił Abramowicz Ilizarow rozpoczął swoją karierę od leczenia pacjentów w zachodniej Syberii, którzy powrócili z frontów II wojny światowej z doznanymi złamaniami. W latach 50. XX w. Ilizarow zaczął eksperymentować z konstrukcjami stabilizacji zewnętrznej; W 1954 roku z powodzeniem wyleczył swojego pierwszego pacjenta, robotnika fabrycznego z nieprawidłowym zrostem kości piszczelowej. Osiągnął doskonałe rezultaty, znacznie skracając czas gojenia.
W 1968 roku Walery Brumel, mistrz olimpijski w skoku wzwyż z Igrzysk Olimpijskich w 1964 roku, odwiedził Ilizarowa w Kurganie. W 1965 roku doznał on otwartego złamania dalszego końca kości piszczelowej i pomimo 20 operacji w ciągu 3 lat, doszło do zakażenia i nieprawidłowego zrostu oraz znacznej różnicy długości kończyn dolnych. Operacja, którą przeprowadził Ilizarow z użyciem swojego aparatu, okazała się szeroko nagłośnionym sukcesem i przyniosła mu uznanie w Związku Radzieckim. Niestety z powodu sytuacji politycznej w tamtych latach (żelazna kurtyna) metoda nie została rozpropagowana szerzej na świecie.