Na tronie zasiadł wówczas zaledwie ośmioletni OsredHodgkin, s.210Hughes, s.260. Był to pierwszy w historii Anglosasów przypadek, gdy sukcesorem było dziecko. Osred był jedynie królem nominalnym, a prawdziwą władzę dzierżył biskup Wilfryd, który go usynowiłKirby, s.122 i otoczył opiekąYorke, s.106. Mógł również liczyć na wsparcie wpływowej ciotki, Elfledy z WhitbyYorke, s.116 oraz Bertfryta i jego stronników. Dzięki temu spory dynastyczne zostały rozstrzygnięte.
Panowanie Osreda zapisało się w kronikach jako początek upadku gospodarczego i kulturalnego Nortumbrii. Znacznie spadła wartość bitych jeszcze za panowania jego ojca sceatów, kwitła korupcja, a szlachta na czele z Bertfrytem bez skrupułów wykorzystywała słabość małoletniego władcy do powiększania swych majątków kosztem państwaYorke, s.125. Sam Osred, początkowo chwalony (Beda porównał go do biblijnego króla Jozjasza, patrona wiary), w miarę dorastania dał się poznać jako człowiek gwałtownego charakteru, niemoralny libertyn i uwodziciel zakonnicYorke, s.156.