Nauka Uczęszczał do prywatnej szkoły Grützmachera i gimnazjum francuskiego (1865-1872), które przerwał, by kształcić się jako uczeń do przedsiębiorstwa kupieckiego. W 1876 powrócił do gimnazjum, które ukończył maturą. Przeszedł na wyznanie ewangelickie oraz zmienił nazwisko na Witting, tak jak większość jego rodziny. Studiował prawo i administrację w Getyndze i w Berlinie. Służbę wojskową odbył latem 1876 w Getyndze podczas studiów (wstąpił do zielonych Hanowerańczyków).
Praca i polityka Witting pracował i pełnił następujące funkcje: od 1879 referent sądowy, od 1884 asesor sądowy, od 1886 asesor magistratu w zarządzie miasta Berlina, od czerwca 1889 do czerwca 1891 radca miejski w Gdańsku, 11 lutego 1891 został wybrany nadburmistrzem Poznania. Rejencja poznańska zatwierdziła wybór pod koniec kwietnia, a Witting objął oficjalnie urząd 3 czerwca 1891. Na początku kadencji zainicjował starania o zniesienie twierdzy poligonalnej, dzięki czemu miasto Poznań mogło w 1900 zwiększyć terytorium o Wildę, Łazarz, Jeżyce oraz GórczynZbigniew Pogorzelski: Terytorialny rozwój Poznania w latach 1900-1975 w Kronice Miasta Poznania nr 1/1975 s. 52. Dekretem królewskim, od 16 sierpnia 1891 jako nadburmistrz należał do pruskiej izby panów.