Krąpca.
Po doktoracie korzystał z zagranicznych stypendiów językowych: z języka niemieckiego – dwa razy w Niemczech (1977, 1980) oraz języka włoskiego – w Rzymie (1984–1985).
3 lipca 2001 na KUL, po przeprowadzeniu kolokwium habilitacyjnego, w oparciu o przedłożoną rozprawę „Neoscholastyka i formy jej kontynuacji. Studium analityczno-krytyczne twórczości filozofów włocławskich XX wieku” oraz dotychczasowy dorobek naukowy uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Habilitacja została zatwierdzona 17 grudnia 2001 przez Centralną Komisję do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych w Warszawie.
Pracę dydaktyczno-naukową rozpoczął we wrześniu 1974, podejmując wykłady w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku (wykładał tu w różnym czasie następujące przedmioty: metafizyka, historia filozofii, filozofia Boga, teoria poznania, etyka), w Instytucie Teologiczno-Pastoralnym (1974–1990) oraz dla świeckich, najpierw na Instytucie Wyższej Kulturze Religijnej we Włocławku (1979–1990, będąc również zastępcą dyrektora tegoż instytutu), następnie w Studium Teologii (od 1990), gdzie wykładał metafizykę, historię filozofii, teorię poznania, filozofię Boga i etykę.