Antoni Szymborski (ur. w 1831 w Czartkach Wielkich, zm. w marcu 1881 w Warszawie) – polski pamiętnikarz, powstaniec wielkopolski (1848) i styczniowy. Dziadek poetki Wisławy Szymborskiej (1923–2012).
Życiorys Pochodził z rodziny ziemiańskiej, urodził się w Czartkach Wielkich koło Kalisza jako pogrobowy syn powstańca listopadowego, AntoniegoAntoni Szymborski „Pamiętnik mój 1831-1881”, Kraków 2000.. W 1848, w czasie Wiosny Ludów porzucił szkołę i wyjechał do Wielkiego Księstwa Poznańskiego, gdzie wziął udział w powstaniu. Po jego upadku więziony w poznańskiej Cytadeli, twierdzy w Kostrzynie i twierdzy magdeburskiej. Rok później rozpoczął podróż po Europie, w trakcie której odwiedził m.in.: Węgry, gdzie walczył pod dowództwem Józefa Bema w powstaniu węgierskim, Włochy, Szwajcarię i Turcję. Później udał się do USA. W 1863 wrócił do Królestwa Polskiego, by wziąć udział jako dowódca partii w powstaniu styczniowym. Po jego klęsce więziony przez dwa i pół roku w Cytadeli Warszawskiej. Dnia 13 czerwca 1868Antoni Szymborski „Pamiętnik mój 1831-1881”, Kraków 2000; str 279. ożenił się, a w dwa lata później urodził się jego syn Wincenty; żona niebawem go opuściła, zabierając syna. Pod koniec lat 70. XIX wieku przyjął posadę rządcyAntoni Szymborski „Pamiętnik mój 1831-1881”, Kraków 2000;