W okresie okupacji brał udział w tajnych referatach naukowych organizowanych we Lwowie przez grono profesorów wyższych uczelni. Od czerwca 1944 ukrywał się w Tarnowie, a następnie w Limanowej.
Okres powojenny Politechnika Wrocławska W lutym 1945, podjął pracę dydaktyczną w Akademii Górniczej (od 1949 AGH) w Krakowie, w maju 1945 wyjechał z I Grupą Kulturalno-Naukową do Wrocławia, gdzie współorganizował Uniwersytet i Politechnikę Wrocławską (PWr). 2 maja 1947 obronił pracę doktorską nt. „Oczyszczanie wód płynących z ropy i jej odpadków rafineryjnych”, otrzymał tytuł doktora nauk technicznych i został adiunktem na Wydziale Budownictwa w Katedrze Budownictwa Wodnego I. W 1948 został zastępcą profesora i niebawem objął kierownictwo Katedry Budownictwa Wodnego II. Nominację na profesora nadzwyczajnego otrzymał 15 marca 1949. We wrześniu 1949 oddziały Wydziału Budownictwa przekształciły się w dwa samodzielne wydziały. Z Oddziału Inżynierii Lądowej i Wodnej powstał Wydział Inżynierii, z Oddziałami: Lądowym i Wodnym. Był pierwszym dziekanem tego nowego wydziału, do 1951. Po rozdzieleniu Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej organizował Wydział Inżynierii Sanitarnej PWr.